لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: آسیب تاندون های فلکسور دست مشکلی پیش روی جراحان است که برای آن روش های متفاوتی وجود دارد که از این میان روش pull out می باشد که با وجود مزایای فراوان دارای اشکالاتی در ساختار می باشد. آنچه در تکنیک های مختلف مشترک می باشد، این است که پس از انجام این روش باید برای مدتی انگشت ترمیم شده را بی حرکت کنیم تا خطر پارگی تاندون از ناحیه گره با شروع حرکت به حداقل برسد. از طرف دیگر بی حرکتی در انگشت منجر به ایجاد چسبندگی در تاندون به عنوان یکی از مهمترین عوامل عدم موفقیت ترمیم تاندون شناخته شده است. از این رو در این مطالعه با ارایه تکنیکی جدید سعی در اصلاح اشکالات شده است.روش بررسی: 80 انگشت را که با آسیب های متفاوت از جمله پارگی در زون یک فلکسورها، بعضی از پارگی های تاندون فلکسور در زون دو، گرافت تاندونی به صورت یک یا دو مرحله، تحت جراحی با تکنیک جدید قرار دادیم. در این گره تاندونی مسیر اعمال نیرو عمود بر مسیر تاندون بوده و اضافه بر آن، این گره، تاندون را در اطراف در بر می گیرد و لذا با کشیده شدن نخ گره، گره محکم تر می شود.یافته ها: نتیجه از لحاظ پاسخ به pull out 97% خوب و %3 ضعیف و همچنین نتیجه جراحی (عملکرد بیماران) %23.9 عالی، %23.9 خوب %17.9 متوسط و %6 ضعیف بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج قابل قبول به دست آمده می توان برای بیمار بعد از جراحی حرکات فعال و غیر فعال را سریع تر شروع نمود. برای تکمیل نتیجه مطالعه بهتر است در مطالعاتی دیگر این روش جراحی جدید با روش های قدیمی مقایسه شود. همچنین در مطالعات بیومکانیک می توان قدرت این گره را مورد ارزیابی قرار داد.

اهداف اختلال وسواس فکری عملی یکی از شایع ترین اختلالات روان پزشکی می باشد. تقریبا هر ساله پنج میلیون آمریکایی به این اختلال مبتلا می شوند. هدف پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و تکنیک پارادوکسیکال تایم تیبل بر وسواس عملی افراد مبتلا به اختلال وسواس جبری بود. مواد و روش ها این مطالعه از نوع طرح آزمایشی گسترش یافته با پیش آزمون پس آزمون چندگروهی بود. جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه بیماران سرپایی مبتلا به وسواس اجباری بود که به مطبهای خصوصی و مراکز بالینی و روان درمانی شهر تهران در سال 1397 مراجعه کرده بودند. از میان آن ها 45 نفر به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب و سپس در سه گروه پانزده نفره به صورت تصادفی گمارده شدند. مراجعان گروه اول تکنیک مواجهه و جلوگیری از پاسخ (هشت جلسه) و مراجعان گروه دوم روش پارادوکسیکال تایم تیبل (چهار جلسه) را به صورت انفرادی دریافت کردند. در پژوهش حاضر از پرسش نامه وسواس فکری عملی مادزلی (1997) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (مانکووا) و نسخه 23 نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته ها نتایج تجزیه و تحلیل نشان داد تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و تکنیک پارادوکسیکال تایم تیبل بر کاهش وسواس فکری عملی به طور معناداری اثربخش بود. همچنین نتایج نشان داد اثربخشی تکنیک پارادوکسیکال تایم تیبل از تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ بیشتر بود (P<0/001). نتیجه گیری درمان پارادوکسیکال تایم تیبل به عنوان درمان جایگزین تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ می تواند راهبردهای تفکر ناسازگار در مورد نگرانی و همچنین نظارت غیرقابل انعطاف بر تهدید را در افراد مبتلا به اختلال وسواس جبری از بین ببرد.

سابقه و هدف: بازسازی دورسوم (dorsum) بینی به دنبال برداشتن هامپ در بیماران همواره یک مشکل اساسی بوده است. سقف بینی طبیعی دارای خصوصیاتی است و با برداشتن قوزبینی اوستئوتومی لاترال برگشت پیدا نمی کند. هدف مطالعه حاضر تعیین میزان کارآیی و عوارض حاصله از یک پیوند جدید به نام پیوند زیر لایه سقف بینی است.مواد و روشها: 15 بیمار در این مطالعه که به صورت case series انجام شد، تحت عمل جراحی با استفاده از تکنیک جدید قرار گرفتند و به مدت 18 ماه پیگیری شدند.یافته ها: تکنیک جدید جراحی در این بیماران بخوبی توانست خصوصیات طبیعی سقف بینی را تقلید نماید. هیچکدام از بیماران دچار کاهش توانایی تنفس از بینی نشوند.نتیجه گیری: در بیماران دچار قوز بزرگ بینی استفاده از تکنیک جدید مطمئن و قابل اتکا بنظر می رسد.

مقطع نگاری کامپیوتری (CT)، به طور گسترده در مطالعات بالینی، جهت تشخیص بیماری و هدایت روند درمان استفاده می شود. با این حال، با کاربرد گسترده CT در امور بالینی، موضوع بالا بودن دز تابشی، در این روش، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. یکی از روش های کاهش دز در CT که بسیار مورد توجه قرار گرفته است، تصویربرداری با نمای محدود است. در چنین حالت تصویربرداری، به علت کمبود داده دریافتی، تصاویر بازسازی شده، اغلب با آرتیفکت هایی مواجه هستند. در این مطالعه، نسبت به بررسی و ارزیابی الگوریتم های بازسازی تصویر، به منظور معرفی الگوریتمی مؤثر، در مطالعات نما محدود، تلاش شده است. برای این منظور، الگوریتم های رایج بازسازی تصویر، با عناوین، بیشینه سازی مقدار مورد انتظار حداکثر احتمال (MLEM)، تکنیک بازسازی جبری (ART) و پیش افکن بازگشتی فیلتر شده (FBP) بررسی شده است. الگوریتم های FBP و MLEM، زمانی که تعداد داده ها کامل است، عملکرد مطلوبی از خود نشان دادند؛ اما با توجه به سرعت بسیار بالای الگوریتم FBP، استفاده از این الگوریتم، زمانی که تعداد داده ها کامل است، توصیه می شود. اما زمانی که تعداد داده ها کاهش می یابد، الگوریتم FBP عملکرد ضعیفی دارد و مقایسه اصلی میان الگوریتم ART و MLEM است که نتایج حاصل در این مقاله، عملکرد مناسب تر MLEM را نشان می دهد. همچنین در این مقاله، جهت بررسی نتایج، معیارهای کمی بیشینه نسبت سیگنال به نویز (PSNR)، خطای میانگین مربعات (RMSE) و شاخص تشابه ساختاری (SSIM) بررسی شده است و با توجه به نتایج حاصل، الگوریتم های FBP و MLEM، زمانی که داده ها کامل است و الگوریتم MLEM، در مطالعات نما محدود، عملکرد بهتری از خود نشان دادند.

امروزه تصاویر سه بعدی، جذابیت بسیاری در کاربردهای پزشکی و صنعتی بدست آورده اند در این مقاله روش دریافت ایمن سطوح چهره اسنان با استفاده از تکنیک نور ساختار یافته مورد بحث قرار می گیرد. این تحقیق متمرکز روی چگونگی دریافت تصاویر با استفاده از سیستم نور ساختار یافته و متعاقب آن پردازش تصویر روی اطلاعات دریافتی برای داشتن یک تصویر بازسازی شده سه بعدی حقیقی می باشد. پردازش تصویر اولیه و استخراج اجزاء در سیستم مروبطه منتهی به یک تصویر باینری که دارای ضخامت یک پیکسل است خواهد شد. اما اجزاء صورت به خصوص در لبه های تیز و سوراخ ها سبب حذف نور تابیده شده می گردند. برای داشتن یک تصویر سه بعدی میبایست همه اطلاعات خطوط تابیده شده روی چهره بازسازی گردند. لذا تخمین روی خطوط انجام گرفته و مشخص خواهد شد که چه جزئی به کدام خط متعلق است. الگوریتم ها موارد نویزی و شکستی را در تصویر بررسی نموده و سطوح مربوطه کامل می گردند.

زمینه و هدف: اختلال وسواس جبری یک اختلال روانشناسی است که با تکرار افکار ناخواسته و ایجاد تصمیمات ناگهانی باعث کاهش عملکرد افراد می گردد لذااین پژوهش با هدف مقایسه اثر بخشی تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و غرقه سازی بر وسواس شستشوی بیماران مبتلا به اختلال وسواسی-جبری انجام گردید.روش بررسی: از بین 120 نفر از کل مراجعه کنندگان زن مبتلا به اختلال وسواس به مراکز روانپزشکی و مشاوره بیمارستان شهرستان آمل، 90 بیمار زن 20 تا 40 سال مبتلا به وسواس از نوع شستشو بر اساس پرسشنامه وسواس-اجبار ییل-براون و تشخیص روانپزشک انتخاب شده و به صورت تصادفی تعداد 48 نفر از بین آنها انتخاب سپس به صورت تصادفی در سه گروه شامل دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل قرار گرفتند. پرسشنامه وسواس ییل-براون به صورت پیش آزمون و پس آزمون در هر سه گروه اجرا شد. افراد وسواسی واقع در گروه آزمایشی، تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و تکنیک غرقه سازی را بصورت گروهی هر هفته به مدت یک ساعت و نیم دریافت کردند گروه کنترل در مدت انجام پژوهش در لیست انتظار بودند. در این تحقیق داده های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی نظیر تحلیل آزمون کوواریانس و طرح Anova به روش بونفرونی با استفاده از نرم افزار spss نسخه 16 مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: با بررسی تفاوت میانگین های بین دو گروه تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و تکنیک غرقه سازی به میزان 4.666- تفاوت وجود دارد که این تفاوت در سطح 0.05 معنادار است که این نتیجه نشان می دهد که آموزش تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ بیشتر از غرقه سازی در کاهش شدت علائم وسواس موثر است.نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داده که بین اثر بخشی تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ و غرقه سازی در کاهش شدت علائم وسواس شستشو در بیماران مبتلا به اختلال O.C.D تفاوت وجود دارد. همچنین تکنیک مواجهه همراه جلوگیری از پاسخ در کاهش شدت علائم وسواس موثرتر از غرقه سازی است.لذا روانشناسان و سایر درمانگران میتوانند برای کاهش شدت وسواس از تکنیک فوق استفاده نمایند.

مقدمه: میزان موفقیت ایمپلنت های قرار داده شده در تکنیک های عریض کردن ریج بستگی به کیفیت استخوان بازسازی شده دارد، بنابراین جهت اثبات این امر نیاز به بررسی هیستولوژیک این روش ها است. این مطالعه به منظور مقایسه هیستولوژیک استخوان بازسازی شده در دو تکنیک دیسترکشن استخوانی و پیوند استخوانی اتوژنوس که جهت عریض کردن ریج استفاده شده است انجام گردید.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت Pilot بر روی نواحی بی دندانی فک گوسفند (Dental pad) انجام شد. در قسمت قدامی یک طرف مندیبول گوسفند روش دیسترکشن استخوانی و در طرف دیگر فک تکنیک پیوند استخوانی اتوژنوس انجام و قسمت های خلفی ناحیه به عنوان کنترل انتخاب شد. پس از 8 هفته از انجام تکنیک های فوق گوسفندها قربانی شدند و باز کردن مجدد محل انجام شد و بافت های استخوانی در  هر ناحیه جهت ارزیابی هیستولوژیک آماده و مقایسه هیستولوژیک انجام شد.یافته ها: در ناحیه کنترل تنها بافت استخوانی نرمال مشاهده شد و هیچگونه شواهدی مبنی بر وجود بافت فیبروزه یا غضروف وجود نداشت. در ناحیه پیوند ترابکول های استخوانی به صورت لاملار همراه با نواحی Resting با بافت فیبروزه کمتر و غیر فعال مشاهده شد. آماس در این ناحیه به صورت مزمن متوسط و در بعضی نواحی شدید بود. در ناحیه دیسترکشن ترکیبی از استخوان Woven و لاملار بالغ دیده شد که در استرومایی از الیاف کلاژن و عروق خونی و فیبروبلاست های درشت و فعال قرار داشتند. میزان آماس نسبت به ناحیه پیوند کمتر بود. در بعضی از قسمت ها غضروف نیز وجود داشت.نتیجه گیری: علیرغم وجود بعضی مزایا برای پیوند اتوژنوس،  ولی به علت داشتن  مشکلات تکنیکی  برداشتن پیوند و وجود تحلیل استخوان در دوره ترمیم و داشتن تصویر هیستولوژیک ضعیف در مقایسه با دیسترکشن، تکنیک استئوژنزیس دیسترکشن می تواند به عنوان تکنیک مناسب جهت افزایش ضخامت استخوانی بکار برده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.